مهمـ نیسط تنهآیـیـ قلـبمآن را شرحہ شرحہ سآزد و از حس پوچے بع عاخرین درجہ نفرط برسیمـ و زیر زبانے همش شعار عارام بخشمونو بگیـم (خودمون میدونیم چیع و بس) امآ تا بہ دیروز این پست دپ طورے ادامع داشتـ(پستع اول با این پست فرسخ ها فاصلع دارع)
اوآیل زیآد دلتنگشونـ نبودمـ اخع اصن از اون عادماش نیسدم(احساسی و..)
ولے خب تازع بع عمق فاجعه رسیدم کع نخیر عاخرین دیدار ما بع آبهویج ختم نخواهد شد و این رسیمان طول بسیاردارد
طی ی قرار یهویی و سرخود از جآنبہ "دآفے" و من خودمونو خونع ی "هومر"دعوتیدیم و پرو پرو نقشع کشیدم
همع چی از اون شب دلگیر شروع شد کع حتی اشکمم درعاورد (وهیفا تازع حال خرابمو درکـ
برچسب: مثبط,
نویسنده: شیوا رستمیان
تاريخ: يکشنبه
29 مرداد
1396 ساعت: 6:40